استارتاپ آلزو پروژه موتورسیکلت برقی در کنیا را رها کرد

استارتاپ آلزو، اسپین‌آوت Rivian، پیش‌تر پروژه‌ای برای ورود به بازار دوچرخه‌های برقی در کنیا را بررسی می‌کرد، اما بنا به گفته این شرکت، در نهایت تصمیم گرفت تنها روی بخشی از کارهای اولیه اکتفا کند و این پروژه را رها کند تا منابعش را بر دوچرخه برقی TM-B و توسعه خودروهای خودران کوچک متمرکز سازد. این موضوع در گفت‌وگوی کریس یو، هم‌بنیان‌گذار و رئیس آلزو با TechCrunch آشکار شد.

جزئیات

بر پایه گزارش TechCrunch، این پروژه با حمایت مالی «بنیاد شل» انجام می‌شد. پیش از این، بخشی از وب‌سایت این بنیاد از پروژه‌ای با هدف «کاهش ریسک ورود تولیدکنندگان جهانی به بازار وسایل نقلیه برقی آفریقا با آزمایش یک پلتفرم یکپارچه دوچرخه برقی در کنیا و امکان گسترش به شرق آفریقا» یاد می‌کرد. در همان بخش اشاره شده بود که آلزو می‌بایست روی طراحی ماژولار باتری، زیرساخت شارژ توزیع‌شده و توسعه موتورسیکلت برقی هدف‌مند برای کاربران آفریقایی کار کند.

آلزو در ایمیلی به TechCrunch اعلام کرد این پروژه را با یک شریک نامشخص بررسی کرده، اما پس از انجام تنها کارهای اولیه، تصمیم به تمرکز بر برنامه راهبردی اصلی گرفته است. این شرکت گفته بود بودجه دریافتی از بنیاد شل «به‌منظور حمایت از ادامه توسعه پروژه به آن پروژه منتقل خواهد شد»، هرچند جزئیات بیشتری ارائه نکرد. بنیاد شل نیز با استناد به توافق عدم افشا با آلزو، از توضیح بیشتر خودداری کرد و چند روز بعد، صفحه مربوط به این پروژه از وب‌سایت بنیاد حذف شد.

کریس یو در مصاحبه با TechCrunch Disrupt توضیح داد که در نگاه نخست، این ایده با مأموریت آلزو برای ساخت وسایل نقلیه کوچک و بهینه از نظر هزینه همخوانی داشت، اما با افزایش اهمیت و فوریت توسعه خودروهای خودران کوچک در قالب همکاری با DoorDash، اولویت به‌طور کامل به آن تغییر یافت.

پیشینه

آلزو در سال ۲۰۲۵ به‌عنوان اسپین‌آوتی از Rivian شکل گرفت و نخستین محصول مصرفی خود را دوچرخه برقی پریمیوم با نام TM-B معرفی کرد. این شرکت علاوه بر دوچرخه، برنامه‌هایی برای عرضه مدل‌های باری چهارچرخ به شرکت‌هایی مانند Amazon و نیز محصولات مرتبط با همکاری با DoorDash را در دست دارد. با این حال، راه‌اندازی نخستین محصول برای این استارتاپ با دشواری‌هایی همراه بود.

مشکلات زنجیره تأمین باعث شد تحویل TM-B بارها به تأخیر بیفتد. آلزو در بخش زیادی از سال ۲۰۲۶ درباره زمان دقیق تحویل سکوت کرده بود و کریس یو خود این بی‌اطلاع‌سازی را اشتباه دانست. به گفته وی، هیچ مشکل واحدی دلیل این تأخیر نبود، بلکه مجموعه‌ای از موانع از جمله رقابت بر سر مواد اولیه موردنیاز برای بردهای مدار چاپی به‌دلیل تقاضای مراکز داده هوش مصنوعی، و پیچیدگی‌های گواهی‌دار کردن محصول در نهادهای گوناگون، موجب شد تیم نتواند به‌موقع به خریداران اطلاع‌رسانی کند. در نهایت تحویل این دوچرخه‌ها از اوایل اکتبر ۲۰۲۶ آغاز شد.

چه معنایی دارد

این ماجرا نشان می‌دهد که حتی برای یک اسپین‌آوت با پشتوانه Rivian، محدودیت منابع می‌تواند الزام‌آور باشد. آلزو با کنار گذاشتن پروژه‌ای با حمایت بنیاد شل در کنیا، ترجیح داد تمام توان خود را روی محصولی متمرکز کند که پیش‌تر وارد مسیر عرضه شده و در عین حال، روی حوزه‌ای سرمایه‌گذاری کند که بر پایه گفت‌وگوی کریس یو، احتمال بیشتری دارد در وسایل نقلیه کوچک‌تر، زودتر و در مقیاس گسترده‌تر خود را نشان دهد.

در کنار این موضوع، تجربه آلزو در ارتباط با خریداران، یادآور اهمیت شفافیت در زمان بروز بحران زنجیره تأمین است. شرکت با اعتراف صریح به اشتباه در اطلاع‌رسانی، تلاش کرده تا اعتماد خریداران نخست خود را ترمیم کند.